Scroll down for English
Tekst: Ton & Marcel
Foto’s: Marek en Bouwien
Voorbereiding
We voeren in twee groepjes heen en weer naar Nesselande. Enkele reis 12,5 km. Via de Rotte en de Zevenhuizerplas. Bij de Strandweg in Oud-Verlaat konden we met kanokarretjes redelijk eenvoudig 250 meter overdragen. De terug groep ging heen met de metro van de Gerdesiaweg naar Nesselande en de heen groep omgekeerd.
Omdat deelnemers in duo’s gebruik moeten maken van dezelfde boten, is wel een goede afstemming nodig. Het is een puzzel om de heen en weer groep prettig te matchen. De keuze van de boten vraagt aandacht, want anders hebben mensen op de terugweg een probleem.
Heen
Maria en Harrie hadden in overleg een kajak gekozen. Marek en Ton voeren met de blauwe open kano. Het weer was nog zonnig en we hadden grotendeels wind mee. Na een korte stop bij de kanosteiger bij de Rottebanbrug vonden we het steigertje bij de Strandweg, waar we de kajaks en kano op een karretje zetten en met twee personen per boot soepel 250 meter over de weg naar het strand bij café Pannenkoek wandelden. Het was heel leuk en verrassend om van de kronkelende Rotte zomaar over te stappen naar een ander landschap: het ruime uitzicht over de Zevenhuizer plas. Die staken we binnen een half uur over en iedereen was op het afgesproken tijdstip aan de zuidkant van het strand van Nesselande.
Ontmoeting
Niet alleen de terug groep had de weg gevonden. Ook oud-lid Hans van Vreeswijk kwam ons begroeten, omdat hij in de nieuwsbrief gelezen had dat wij als wisselplek precies om 14.00 aan de zuidkant van het strand van Nesselande hadden afgesproken. Hij had nog een tonnetje en wat kanoliteratuur voor ons meegenomen, wat hij na meer dan 40 jaar lidmaatschap wilde doorgeven aan de club.
Terug
Bouwien, Marcel, Amelia en haar zoon namen de boten over en vertrokken met wind mee. De plas (en dan de Kayett) was een uitdaging. Overbrengen ging op zich goed. De Rotte was een wereld van verschil, eerst bijna geen wind. Maar het laatste stuk richting de Gordelweg was windkracht 7 of zo (zo voelde het 😊). En we mochten door de sluis.
Back and forth to Nesselande – 11 April 2026
Text: Ton & Marcel
Photos: Marek en Bouwien
Preparation
We are traveling back and forth to Nesselande in two small groups. One way trip: 12.5 km. Via the Rotte and the Zevenhuizerplas. At the Strandweg in Oud-Verlaat, we were able to portage 250 meters fairly easily using canoe trolleys. The return group went there by metro from Gerdesiaweg to Nesselande, and the outward group went the other way.
Since participants must use the same boats in pairs, good coordination is necessary. Matching the outward and return groups pleasantly is a puzzle. The choice of boats requires attention, otherwise people will have a problem on the way back.
Forth
Maria and Harrie had chosen a kayak by mutual agreement. Marek and Ton paddled the blue open canoe. The weather was still sunny, and we had a tailwind for the most part. After a short stop at the canoe jetty near the Rottebanbrug, we found the small jetty at the Strandweg, where we loaded the kayaks and canoe onto a trolley and, with two people per boat, smoothly walked 250 meters along the road to the beach near Café Pannenkoek. It was very nice and surprising to suddenly switch from the winding Rotte to a different landscape: the expansive view over the Zevenhuizer Plas. We crossed it within half an hour, and everyone was at the south side of Nesselande beach at the agreed time.
Meeting
It wasn’t just the return group that had found their way. Former member Hans van Vreeswijk also came to greet us, because he had read in the newsletter that we had agreed to meet at 14:00 sharp on the south side of Nesselande beach as the exchange point. He had brought along a small barrel and some canoeing literature for us, which he wanted to pass on to the club after more than 40 years of membership.
Back
Bouwien, Marcel, Amelia, and her son took over the boats and set off with the wind at their backs. The lake (and the Kayett in particular) was a challenge. Portaging went well enough. The Rotte was a world of difference; at first, there was almost no wind. But the last stretch towards the Gordelweg was a force 7 (or so it felt 😊). And we were allowed through the lock.