De Deense Riviera (21-29 juli 2023)

Scroll down for English

Het werd weer eens tijd voor een buitenlandse kajak- en kampeervakantie, dus reserveerden Ilja, Harm, Iede, Bert, Mike, Erik en Marianne eind juli ’23 een week de tijd om in Denemarken te gaan varen.

Wij zochten de zee op, ten zuiden van het eiland Fyn, waar een kleine archipel ligt, die ook wel de Deense Riviera wordt genoemd. Een bekend gebied, heerlijk om vakantie te houden, want het is dun bevolkt, er zijn legio eenvoudige kampeermogelijkheden en met kajakkers wordt overal rekening gehouden. Al is het maar omdat de helft van de inwoners zelf ook regelmatig in een zeekajak of surfski stapt.

Het weer is natuurlijk een bepalende factor. Niet al te veel regen zou fijn zijn en wel wat wind, maar toch niet meer dan 5Bft. De weersvoorspellingen waren anders, schrikbarend zelfs. In heel Noord-Europa zou het fors gaan waaien, met Denemarken als punt waar de storm omheen cirkelt en dus op zijn hevigst is. Omdat een voorspelling voor over een week per definitie onbetrouwbaar is, gingen we toch. En viel het mee, zolang we de tochten erop aanpasten, in afstand, beschutting en dus in vaarrichting.

De trektocht startte en eindigde op camping Syltemae, waarvan de eigenaar zelf ook een enthousiast kajakker is. Alle kampeerspullen gingen mee in de boten, maar Denemarken kent gewoon winkels en kroegen, dus we hoefden niet voor zeven dagen eten mee te nemen. Hoeft niet, kan wel, bleek uit sommige zeer goed gevulde kajaks.

De groep was gemêleerd, in kracht en ervaring, maar gezamenlijk hadden we voldoende in onze mars om hier veilig te varen en te genieten van de golven. Die stonden er genoeg, soms als kleine rimpelingen, maar vaak ook stevige bogen, die af en toe braken. Dat was dus hard werken of soepel surfen, net wat onze route met zich meebracht. Het was nooit saai, eigenlijk hadden we de perfecte omstandigheden. Of, zoals we geleerd hadden van Berts dochter: het was altijd weer de mooiste dag van ons leven!

Per dag nam iemand de taak van tochtleider op zich, soms tegen wil en dank, en het effect was ernaar: zo gedisciplineerd is er lang niet meer gevaren. Hoe onrustiger het water, hoe belangrijker dat één persoon de besluiten neemt. De rest dacht mee, vooraf en op het water, maar voor discussie is midden op zee geen tijd. Na afloop des te meer… Ik ben voorlopig even uit-geëvalueerd.

Met slepen en reddingsoefeningen werd er ook nog wat getraind. Mike en Iede rollen dan wel het best, maar Ilja is de onbetwiste kampioen volhouden.

Aanspraak hadden we snel: op de kant met nieuwsgierige zeilers, op het water met andere kajakkers. Waar kom je vandaan? Waar ga je naartoe? Zo kregen we van locals tips over extra mooie kampeerplekjes, de beste uitstapplek of een goed moment om de enige engte met stroom, ten zuiden van Svendborg, in ons voordeel te laten werken.

Meer tijd? Dan kwam er een lekker Deens biertje bij en werd de wereldproblematiek na verloop van tijd eenvoudig opgelost.

De gekste uitnodiging kwam van een grote groep zeilers die samen met hun kinderen de regatta voeren met ouderwetse kleine boten, voorzien van vierkante, bruine zeilen: om 10 uur was er ochtendgymnastiek in de haven. En we hebben ons best gedaan, tussen een kleine honderd anderen, op de kade!

Met vijf kleine tentjes konden we overal goed terecht. In havens was vaak een grasveld, een toiletgebouw en soms een mooie schuilplaats annex kookgelegenheid, waardoor de regen nooit al te vervelend werd. Dat die schuilplaats een prima feestlocatie voor de plaatselijke jeugd was, dat hadden we kunnen bedenken. Nou ja, ook gezellig. Uit hun stoere verhalen tegen Iede was op te maken, dat zij vandaag de beste avond van hun leven gingen meemaken. De havenmeester wekte ons ’s ochtends nogal gepikeerd, maar zag al snel dat deze grijze koppen niet het puberfeest hadden gehouden waar de resten nog van waren achtergebleven.

De dorpjes in de archipel zijn meestal eeuwenoud, goed onderhouden en nodigen uit om rond te slenteren, de kerk te bezichtigen, te genieten van koffie en ‘woffels’.

Svendborg komt dan al snel over als metropool, met een toeristisch centrum en prima terrasjes. In de haven even extra goed letten op de veerboten en overig verkeer.

Mike experimenteerde met zijn waterdichte camera en maakte de mooiste foto’s van onze boten, van de groep, maar vooral van het leven onder de waterspiegel. Jammer dat die ene zeehond die we gespot hadden, zo snel uit zicht was. Schreeuwende en duikende sterntjes, oeverzwaluwen, eidereenden, zaagbekken, ze staan in ons geheugen als onze tochtgenoten.

De week was echt vakantie, een goede oefening in temporiseren, niet te snel willen inpakken en vertrekken, want een groep heeft tijd nodig. Voor mij betekent dat ook dat er tijd genoeg over moet blijven om te lezen en dus was ik blij met de lange avonduren. Alle drie waren ze het beste vakantieboek van mijn leven…

Tekst: Marianne
Foto’s: Mike


The Danish Riviera

It was time for another kayaking and camping holiday abroad, so Ilja, Harm, Iede, Bert, Mike, Erik and Marianne reserved a week at the end of July ’23 to go paddling in Denmark.

We went out to sea, south of the island of Fyn, where there is a small archipelago, also called the Danish Riviera. A well-known area, great for a holiday, because it is sparsely populated, there are many simple camping options and kayakers are taken into account everywhere. If only because half of the inhabitants also regularly get into a sea kayak or surf ski.

The weather is of course a determining factor. Not too much rain would be nice and some wind, but not more than 5Bft. The weather forecasts were different, frightening even. The wind would be strong throughout Northern Europe, with Denmark as the point around which the storm circles and is therefore at its strongest. Because a forecast for a week ahead is by definition unreliable, we went anyway. And it was not too bad, as long as we adjusted the trips to it, in distance, shelter and therefore in paddling direction.

The trek started and ended at camping Syltemae, the owner of which is also an enthusiastic kayaker. All camping gear went with us in the boats, but Denmark has shops and pubs, so we didn’t have to bring food for seven days. You don’t have to, you can, as evidenced by some very well-stocked kayaks.

The group was mixed, in strength and experience, but together we had enough in our march to sail here safely and enjoy the waves. There were plenty of them, sometimes as small ripples, but often also solid arches, which occasionally broke. So that was hard work or smooth surfing, just what our route entailed. It was never boring, actually we had the perfect conditions. Or, as we learned from Bert’s daughter: it was always the best day of our lives!

Every day someone took on the task of tour leader, sometimes against will and thanks, and the effect was there: there has not been such disciplined paddling for a long time. The more restless the water, the more important it is that one person makes the decisions. The rest thought along, in advance and on the water, but there is no time for discussion in the middle of the sea. Afterwards, all the more… I’ve had enough evaluation for the time being.
There was also some training with towing and rescue exercises. Mike and Iede may roll the best, but Ilja is the undisputed champion of perseverance.

We quickly had connection: on the shore with curious sailors, on the water with other kayakers. Where do you come from? Where are you going? For example, we received tips from locals about extra beautiful camping spots, the best place to get out or a good time to make the only strait with current, south of Svendborg, work to our advantage.
More time? Then a nice Danish beer was downed and the world’s problems were easily solved over time.
The craziest invitation came from a large group of sailors who sailed a regatta with their children in old-fashioned small boats with square brown sails: at 10 o’clock there was morning gymnastics in the harbor. And we did our best, among a hundred others, on the quay!

With five small tents we were able to go everywhere. In harbors there was often a lawn, a toilet block and sometimes a nice shelter annex cooking facility, so that the rain never became too annoying. We could have imagined that the shelter was a great party location for the local youth. Well, also fun. From their tough stories to Iede it could be concluded that today they were going to experience the best evening of their lives. The harbor master woke us up in the morning, but soon saw that these gray heads had not had the puberty party of which the remains were still scattered around.

The villages in the archipelago are usually centuries old, well maintained and invite you to stroll around, visit the church, enjoy coffee and ‘woffels’.
Svendborg quickly comes across as a metropolis, with a tourist center and excellent terraces. In the harbor pay extra attention to the ferries and other traffic.

Mike experimented with his waterproof camera and took the most beautiful pictures of our boats, of the group, but especially of life below the water surface. Too bad that one seal we spotted was out of sight so quickly. Screaming and diving terns, sand martins, eiders, mergansers, they are in our memory as our companions.

The week was a real holiday, a good exercise in timing, not wanting to pack and leave too quickly, because a group needs time. For me that also means that there should be enough time left to read and so I was happy with the long evening hours. All three were the best holiday book of my life…

Text: Marianne
Photos: Mike

dav

Pinksteren in Zoutkamp (26-29 mei 2023)

Zoutkamp (Gronings: Zoltkamp of Soltkamp) is een dorp in de gemeente Het Hogeland in de provincie Groningen. De naam verwijst naar zijn ligging aan de voormalige Lauwerszee  (kamp = veld). En die ligging is ideaal om in een lang weekend verschillend water te bevaren (binnen water, groot water en de Waddenzee).

Zelf ben ik geen lid van Kano Club Rotterdam, maar van de Trekvogels uit Haarlem en met onze club was ik ook al eens in Zoutkamp geweest. Ik was ontzettend blij dat ik met clubgenoot Aad mee kon met dit kano/kampeer weekend want deze omgeving blijft toch een van mijn favorieten.

Camping ’t Ol Gat is een reuzestek aan het Hunsingo-kanaal net buiten de dorpskern van Zoutkamp. Dat laatste was ook maar gelukkig want het dorp gonsde van de activiteiten: vlaggetjesdag, kermis, muziek en vuurwerk, dit alles nu op veilige afstand.

Zaterdag zijn we via de Zoutkamperril naar het Lauwersmeer gevaren. Voor een mooie dag was het opvallend stil vond ik want zowel het Lauwersmeer als de Zoutkamperril is erg populair bij de recreatievaart. Het Zoutkamperril (en Lauwersmeer) markeert de grens tussen de provincie Groningen en Friesland en in beide provincies gaan we vandaag aan land.

Het Zoutkamperril kronkelt door het landschap met wuivend riet aan beide kanten en volop vee aan de Friese zijde. Op een erg warme dagen lopen de koeien in het water en waan je je in een oud schilderij. Maar vandaag verschuilen ze zich een beetje en op de terugweg was het wind technisch ook nog beter aan de andere kant te varen.

Aangekomen op het Lauwersmeer lonkt de gedachte aan een kopje koffie en varen we naar Oostmahorn. Dit dorp is geheel nieuw, maar gebouwd in oude stijl.  En het mag er zijn, evenals de koffie overigens. We zijn er niet achter gekomen waarom de oranjekoek roze is, maar dat mocht de pret niet drukken. We steken het Lauwersmeer over en varen langs de oostelijke oever verder. Veel van de gebieden zijn tegenwoordig beschermd en afgebakend met gele boeien, jammer want ook de eilanden zijn interessant. Voor de lunch meren we aan bij een van de kleine inhammetjes speciaal hiervoor bestemd.

Was er eerder nagenoeg geen wind (we passeerden de zeilboten moeiteloos), trekt deze nu wat aan en moeten we er wat harder voor werken om thuis te komen. Maar wat een heerlijk dagje varen was dit. We hebben gereserveerd in het plaatselijke pizza-restaurant en genieten van het fijne gezelschap (Marianne, Erik, Ilja en Harm, Gertjan, Iede, Aad en ik).

De wind- & weersvoorspellingen kunnen niet beter zijn om zondag het Wad op te gaan dus wordt er aan het rekenen geslagen. We willen vanaf Lauwersoog naar de Engelsmanplaat en dan moet je rekening houden met het tij, stroming en de wind.

Genoeg expertise in de groep en gezamenlijk wordt het plan concreet:
Wind: 8 tot 11 uur 3Bft, 11 tot 17 uur 4 Bft
Hoogwater Delfzijl 6.40 ochtend

  • wegrijden camping 8.30
  • wegvaren haven Lauwersoog 9.40
  • aankomen op Engelsmanplaat 11.40
  • Vertrek 12.10
  • Aankomst haven Lauwersoog 14.10

We zullen de boeienlijn naar de Engelsmanplaat volgen. Het wordt voor Gertjan de eerste keer dat hij op het Wad vaart, altijd spannend!

Zo gezegd, zo gedaan.

Marianne is tochtleidster en voordat we te water gaan wordt er nog een keer het plan en de afspraken besproken. Erg belangrijk als je op zee gaat varen om als groep bij elkaar te blijven. Mocht er wat gebeuren dan kunnen we elkaar helpen.

Het wordt een dagje heerlijk varen op het wad. Net genoeg golven (en wind) voor iedereen om zonder problemen de oversteek te maken. Op de Engelsmanplaat zijn we niet de enige kajak vaarders. Ook een groepje uit Groningen geniet van de gunstige weersomstandigheden.  Het enige wat we niet helemaal goed hadden gepland waren de parkeerplekken, we staan in een blauwe zone en daar mag je officieel maar 2 uur staan. Met een beetje vals spelen (parkeerkaarten later zetten) en veel geluk komen we er zonder parkeerboetes af.

Over een kop koffie besluiten we gezamenlijk op de camping te koken. Leuk om te zien hoe ieder spontaan zijn of haar bijdrage levert en de rollen (wie kookt wat) zich als vanzelf voegen. Er moeten nog een paar boodschappen gekocht worden, dus rijden we langs een Jumbo die wel op deze Pinksterzondag open is. Aangekomen op de camping eerst maar eens het Hunsingo-kanaal inspringen. Je moet even doorkomen, maar echt koud is het water niet meer.

De camping heeft een overkapping met 2 grote tafels (precies voor 8 personen!!) een kooktoestel en een ijskast waar we dankbaar gebruik van maken. Ik vind het altijd reuze gezellig om over het snijden van groentes en koken de dag nog eens te bespreken en de plannen voor de volgende dag vormen zich als vanzelf. Het wordt genieten van een heerlijke 3-gangen maaltijd. Om 23.00 uur is er nog vuurwerk maar mijn slaapzak ligt veel te lekker en ik luister vanuit mijn tent naar de knallen. Te horen aan het commentaar vanuit de andere tenten is het een mooi schouwspel.

Maandag alweer de laatste dag. Na een ontbijtje eerst maar eens de tenten afbreken en alles in de auto’s laden. Maar om 10.00 zitten we allemaal in de boot en slaan linksaf het Hunsingo-kanaal op (in??) om een rondje via Warfhuizen en het Reitdiep te maken. Blij dat het een rondje was, dan heb je ook altijd een stuk wind mee! Ik ben een beetje allergisch voor het woord ‘kanaal’ – dat is vast zo’n lang saai recht stuk, maar gelukkig kan dat reuze meevallen, zo ook vandaag.

In Warfhuizen besluiten we onze eerste rustpauze te houden. Eigenlijk willen we het plaatselijke kerkje bezoeken, maar er wordt net een kerkdienst gehouden, jammer. We doen de deur weer zachtjes dicht en gaan lekker ergens in het gras zitten pauzeren.

Wat verderop slaan we rechtsaf het Reitdiep op. Het zijn mooie kronkelige watertjes waar het fijn varen is. Ook volop planten en kan het niet laten een valeriaanplant mee te nemen om thuis in mijn bakken te zetten. Wat later in de middag stoppen we op een camping in Erica. Heerlijk in het zonnetje wordt genoten van een eigen boterhammetje, restjes van gisteravond of een broodje kroket. Zo kunnen we het laatste stukje aangesterkt weer verder. En we moeten werken om weer in Zoutkamp te komen. Maar wel extra leuk vandaag: het is een drukte van jewelste en de vissersboten zijn omgetoverd tot kleine discovloeren. Er wordt overal gezellig gedanst.

En dan zit er niets anders op dan ons om te kleden en de kano’s op de auto’s te binden. Eigenlijk wilden we in Zoutkamp nog een lekker visje eten, maar de kans dat we dat ook kregen schatten we miniem vanwege de drukte dus rijden we naar Lauwersoog. Natuurlijk is het daar ook bere-druk, maar petje af hoe alles georganiseerd is- ik heb lekker gegeten. Even laten scheiden onze wegen, om naar Haarlem te rijden is het gunstiger om over de afsluitdijk te rijden.

Bedankt Marianne, Erik, Iede, Gertjan, Ilja, Harm en Aad – ik heb een heel gezellig weekend gehad.

Vera Pollmann

Kv Trekvogels

Marker Wadden (10-11 juni 2023)

Scroll down for English

Tekst: Mike, Audrey & Jasper

Foto’s: Marianne, Audrey, Mike

Mike:

We peddelen graag naar de Marker Wadden, maar sinds de camping gesloten is, is het een puzzel om het meeste uit de reis te halen. Dit jaar hebben we besloten om op zaterdag aan de westkant te peddelen, op Flevoland te kamperen en dan op zondag aan de oostkant te peddelen.

We begonnen bij WSV De Blocq van Kuffelen (Oostvaardersdiep), waar een verbaasde maar vriendelijke havenmeester ons de voorzieningen liet gebruiken – zo’n verzoek had hij nog nooit gehad! We vertrokken naar het noordwesten, richting Marken, terwijl we het ‘Paard van Marken’, de informele naam voor de vuurtoren, probeerden waar te nemen, een goed navigatiepunt. De wind kwam, vrij ongebruikelijk, uit het oosten en we hadden een frisse bries en golven toen we overstaken, een aangename uitdaging. Bij de vuurtoren hadden we een late lunch en besloten toen om Volendam (i.p.v. Marken) in te gaan, aangezien we al ver in de middag waren. In Volendam landden we op een ministrand, pakten snel een visje of een ijsje, ontweken de toeristen en vertrokken naar het zuidelijke deel van onze reis. Hier hadden we dezelfde wind en golven alleen van de linkerkant, maar omdat we naar het zuidoosten peddelden was de wind meer tegenwind. Na weer een korte pauze bij de vuurtoren peddelden we verder naar de haven, voor een totale tocht van 30 km.

We overnachten op ’t Oppertje, een gezellige, schaduwrijke camping aan de rand van Lelystad, om uitgerust op te staan voor de tweede dag.

~~~~~~~~~~~~~~~
Audrey:

Zondagochtend 6.30 uur gaat de wekker. Vandaag gaat het gebeuren: voor het eerst met Kano Club Rotterdam mee op groot watertocht naar de Marker Wadden! Ik fantaseer over eilandjes, zandbanken en zonnende zeehonden. Opgewonden check ik mijn tas: zonnebrand, zonnebril, zonneklep, wetsuit, waterschoenen, bidon en lunch. 

Jasper en ik zijn beginners. We volgen de opfrislessen bij Iede op woensdagavond. We voelen sinds kort ‘druk op de peddel’ “en daar begint het”, zegt Iede. Marianne heeft ons gekoppeld aan Otto. Op de club vullen we met elkaar zijn auto met rugzakken, peddels en vesten, boten op het dak. Op cruise control en Sky Radio is het rustig wakker worden. We rijden door strakke nieuwbouwwijken en langs Batavia Stad Fashion Outlet. “Yesss” zegt Otto. “We zijn er!”

Het is half 11 en al 24 graden, maar de parkeerplaatsen en het strand van Lelystad zijn nog lekker leeg. Marianne, Erik, Iede en Mike staan ons op te wachten. Ze hebben er al 31 km op zitten van de dag ervoor. Iedereen kleedt zich als een kajakker. Alleen Otto en ik zien eruit als strandgangers met onze t-shirts en korte broek/rok.

Mike maakt alvast een verfrissende rol in het water, maar komt dan boven met een half houten peddel. Wat een pech! Daar is dus die reservepeddel op het achterdek voor. Maar ook die houdt het niet lang en Mike is peddelloos. Gelukkig is er nog een reservepeddel en kunnen we van start. We koersen op 210 graden. Dit heeft Marianne mooi uitgerekend met behulp van haar kaart.

Met amper wind lijkt het water op een strakgestrokken spatzeil. Ideaal voor de beginners onder ons, maar minder voor Eriks spanningsboog. Vaak tel ik zes i.p.v. zeven boten. Na wat speuren aan de horizon spotten we Erik regelmatig op 50 graden. Binnen no-time vaart hij weer tussen ons in. Soms vinden we hem bij een boei. Er wordt regelmatig in de lucht gekeken. Zouden we de witte zeearend spotten? In mijn gedachten hoor ik Iede’s woorden ‘trap, trap, trap’ en kijk ik naar de stand van mijn handen t.o.v. de peddel. Zit ik goed recht? Zijn mijn handen ontspannen? Draai ik mijn lichaam? Vaar ik nog recht? Soms verdwijnen de gedachten en voel je de flow. De wadden komen dichterbij. We zullen daar beslissen of we dezelfde weg terugnemen of er een rondje van maken.

We houden een stop en kunnen het eiland verkennen. Iede, Otto en Mike zitten al in de schaduw aan de boterham en zelf meegebrachte koffie. Marianne, Erik, Jasper en ik wandelen eerst rond en verbazen ons over grote margrieten, schreeuwende vogels en witte reigers. We klimmen in de Steltloper. Vanuit daar hebben we een prachtig uitzicht over het Markermeer.

We zwichten voor de achterkant van het eilandpaviljoen, koffie en appeltaart en pakken daarna pas onze brooddoos. Nog geen witte zeearend gezien. Inmiddels zijn er wel al wat meer golfjes. We hebben 7 km gevaren en moeten bij een rondje nog minstens 2x dezelfde afstand. We besluiten unaniem dat we daarvoor gaan.

Jasper:
Na het verlaten van de haven komen we nog even samen voor de groepsfoto, en al snel manoeuvreren we tussen de voor anker liggende zeilbootjes naar de noordkant van de eilandengroep. Daar komt de wind, daar komen golfjes! 

Onze kaart blijkt wat verouderd, maar voor een keer zijn we daar blij om. De gele boeien die er enige tijd geleden lagen om vaarders weg te houden van het nieuwe land zijn verdwenen. Het land is stabiel, en we mogen wat dichter langs de kant varen. Dat maakt het navigeren gemakkelijk, maar het blijft leuk om af en toe te checken waar we precies zijn, en wat we zullen doen eenmaal we een hoekje verder zijn. Er is een lange strook zand, oost-noord-oostwaarts, en daarna is het een redelijk duidelijk verhaal terug naar het strandje. 

Voor wie een kompas op zijn boot heeft, tenminste. We varen niet op een huis of een toren af, maar op een koers. Maar welke? Twee varen hier, een paar daar, een vijfde daartussenin. Ik kies ervoor om Mike te volgen, dat voelt redelijk veilig. Maar zo tellend kom ik toch weer aan zes. Waar zit Erik? Heel in de verte zie ik wat bewegen, en eronder zowaar een streepje geel. Ondertussen word ik goed heen en weer geduwd door de golfjes, die ondanks een lage windkracht toch wat meer zijn dan ik vanuit Kralingen gewend was. 

Wanneer we een vlot vormen om pauze te nemen, wat water te drinken en een appel te eten, zou ik graag mijn benen even strekken. Ik was gewaarschuwd, wist op zich ook dat dit is hoe je op groot water even pauzeert, maar wat zou het toch heerlijk zijn om even rechtop te lopen en niet te zitten. 

Rechts zien we een lange lijn Markerwaddenzand, voor me een toren en links een huis, en we gaan weer verder. Na ongeveer een half uur (denk ik, wie weet?) zie ik rechts een lange lijn Markerwaddenzand, voor me een toren en links een huis en Erik (hoe komt hij daar?). Er is wat meer wind die in ons gezicht blaast en ik moet erop vertrouwen dat we vooruit bewegen. Die ervaren vaarders zullen vast wel wat zeggen als ze denken dat we achteruitgaan. 

Het blijkt ook goed te gaan. Na een tijdje verdwijnt het zand, is er enkel water. De toren wordt groter. En steeds trager gaan we vooruit. Fysiek is het niet zo lastig, maar mentaal gaat de focus op doorzetten. ‘Meer op techniek varen’, zo klinkt het, maar dat probeer ik natuurlijk al de hele tijd.

En dan zien we de paaltjes waar we begonnen, nog een bocht om een golfbreker en dan… Een ongelooflijke muur van geluid. Dat lege strandje is om half vijf volgepompt met mensen. Muziek uit speakers, kinderen, honden, noem maar op. Na urenlang enkel wind, vogels en het eigen peddelen te horen is het een schok. 

Bij het uitstappen voel ik me als een marsmannetje, met alle uitrusting en beschermend materiaal tussen de bijna naakte lichamen. De kinderen staren met open mond, en komen vragen of ze ook eens in de boot mogen zitten. 

We dragen de kajaks naar de relatieve rust van de parkeerplaats. Omkleden weer, kajaks vastbinden, en wanneer we daarmee bezig zijn komt er een groepje jongens met een kast van een speaker. Zo een JVC van acht kilo, op de schouder. Ik wil niet denken aan hoe het strand straks zal beven en kruip snel de auto in. 

Achteraf ben ik heel blij. Zowel dat ik een dag ben komen meevaren (wat een avontuur) als dat ik geen twee dagen ben komen meevaren. Daar zijn wat meer kilometers voor nodig, en wat meer techniek.  Die ga ik op cursus bij Iede weer oefenen, en in de volgende lange tocht.


Marker Wadden (10-11 June 2023)

Text: Mike, Audrey & Jasper

Photos: Marianne, Audrey, Mike

Mike:

We enjoy paddling to the Marker Wadden, but since the camp site closed it’s been a puzzle to get the most out of the trip. This year we decided to paddle on the west side on the Saturday, camp on Flevoland and then paddle on the east side on Sunday.

We started at WSV De Blocq van Kuffelen (Oostvaardersdiep), where a surprised but kind harbour master let us use the premises – he’d never had a request like this before! We set off to the north-west, towards Marken, trying to get a sighting on the ‘Horse of Marken’, the colloquial name for the lighthouse. The wind was, quite unusually, from the east, and we had a fresh breeze and waves to contend with as we crossed, a pleasant challenge. At the lighthouse we had a late lunch, then decided to head into Volendam, as we were already well into the afternoon. In Volendam we landed on a mini beach, grabbed a quick fish or ice cream, dodging the tourists, then set off for the southern leg of our trip. Here we had the same wind and waves only from the left side, but as we paddled south-easterly the wind was more of a head-wind. After a short break at the lighthouse again we set off for the harbour, for a total trip of 30 km.

We spent the night at ’t Oppertje, a pleasant, shady camp site on the outskirts of Lelystad, to arise refreshed for the second day.

Audrey:
Sunday morning at 6.30 am the alarm goes off. Today it will happen: for the first time with Kano Club Rotterdam on a large water trip to the Marker Wadden! I fantasize about islands, sandbanks and sunbathing seals. Excitedly I check my bag: sunscreen, sunglasses, sun visor, wetsuit, water shoes, water bottle and lunch.
Jasper and I are beginners. We follow the refresher lessons at Iede on Wednesday evening. We’ve recently been feeling ‘pressure on the paddle’ “and that’s where it starts,” says Iede. Marianne linked us to Otto. At the club we fill his car together with backpacks, paddles and vests, boats on the roof. On cruise control and Sky Radio it is a quiet wake-up. We drive through new housing estates and past Batavia Stad Fashion Outlet. “Yesss” says Otto. “We are here!”
It is half past 11 and already 24 degrees, but the parking lot and the beach of Lelystad are still nice and empty. Marianne, Erik, Iede and Mike are waiting for us. They have already covered 31 km from the day before. Everyone dresses like a kayaker. Only Otto and I look like beachgoers in our t-shirts and shorts/skirts.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Mike already makes a refreshing roll in the water, but then surfaces with a half-wooden paddle. What a bad luck! That’s what that spare paddle on the aft deck is for. But it doesn’t last long either and Mike is paddleless. Fortunately there is still a spare paddle and we can start. We are heading at 210 degrees. Marianne has calculated this nicely with the help of her map.
With hardly any wind, the water resembles a taut splash cover. Ideal for the beginners among us, but less so for Erik’s attention span. I often count six instead of seven boats. After some searching on the horizon, we regularly spot Erik at 50 degrees. In no time he sails between us again. Sometimes we find him near a buoy. The sky is regularly checked. Would we spot the white-tailed eagle? In my mind I hear Iede’s words “kick, kick, kick” and look at the position of my hands in relation to the paddle. Am I right? Are my hands relaxed? Do I turn my body? Am I still right? Sometimes the thoughts disappear and you feel the flow. The mudflats are getting closer. We will decide there whether we take the same way back or make it a circle.

We have a stop and can explore the island. Iede, Otto and Mike are already sitting in the shade with a sandwich and their own coffee. Marianne, Erik, Jasper and I first walk around and marvel at large daisies, screaming birds and white herons. We climb into the Steltloper. From there we have a beautiful view over the Markermeer.

We succumb to the back of the island pavilion, coffee and apple pie and only then grab our lunch box. Haven’t seen a white-tailed eagle yet. There are now some more waves. We have paddled 7 km and have to do at least 2x the same distance around. We unanimously decide to go for it.

Jasper:
After leaving the harbour we get together for a group photo, and soon we maneuver between the anchored sailing boats to the north side of the archipelago. Here comes the wind, here come waves!

Our map appears to be a bit outdated, but for once we are happy about that. The yellow buoys that were there some time ago to keep boats away from the new land have disappeared. The land is stable, and we can paddle a little closer to shore. That makes navigating easy, but it’s still nice to check where we are from time to time, and what we’ll be doing once we’re a little further. There’s a long strip of sand, east-north-east, and then it’s a fairly straight story back to the beach.
For those who have a compass on their boat, at least. We are not paddling towards a house or a tower, but on a course. But which? Two paddle here, a few there, a fifth in between. I choose to follow Mike, which feels quite safe. But counting like that brings me back to six. Where is Erik? Far in the distance I see something moving, and underneath it actually a stripe of yellow. In the meantime I am being pushed back and forth by the waves, which, despite a low wind force, are a bit more than I was used to from Kralingen.
When we form a raft to take a break, drink some water and eat an apple, I would like to stretch my legs. I was warned, I also knew that this is how you take a break on big water, but how wonderful it would be to walk upright and not sit.
On the right we see a long line of Markerwaddenzand, in front of me a tower and on the left a house, and we continue. After about half an hour (I think, who knows?) I see a long line of Markerwaddenzand on the right, a tower in front of me and on the left a house and Erik (how did he get there?). There is a bit more wind blowing in our faces and I have to trust that we are moving forward. Those experienced paddlers will probably speak up if they think we’re going backwards.

It also appears to be going well. After a while the sand disappears, there is only water. The tower is getting bigger. And slower and slower we move forward. It’s not that difficult physically, but mentally the focus is on perseverance. ‘Paddling more on technique’, that is how it sounds, but of course I have been trying to do that all the time.
And then we see the posts where we started, another turn around a breakwater and then… An incredible wall of sound. That empty beach is filled with people at half past five. Music from speakers, children, dogs, you name it. After hours of hearing only wind, birds and your own paddling it is a shock.
When I step out I feel like a Martian, with all the gear and protective gear between the nearly naked bodies. The children stare with their mouths open, and come to ask if they can also sit in the boat.
We carry the kayaks to the relative quiet of the parking lot. Change clothes again, tie up kayaks, and when we’re doing that a group of guys comes with a cabinet of a speaker. Like an eight kilo JVC, on the shoulder. I don’t want to think about how the beach will shake later and quickly crawl into the car.
In retrospect I am very happy. Both that I came along for a day (what an adventure) and that I did not come along for two days. That requires some more kilometers, and some more technique. I’m going to practice that again on a course at Iede, and in the next long trip.

De Tien Gezichten van Tiengemeten (7 mei 2023)

Scroll down for English
Tekst: Mike
Foto’s: Marianne & Mike

Op deze zondag hebben we weer een rondje gemaakt om het eiland Tiengemeten! Dit was een opstap voor mensen die voor het eerst open water wilden proberen, maar we hebben het eiland in het verleden vele malen rondgepeddeld. Het was bijna windstil, zo’n 18° C en het water koel. Er was ook weinig verkeer, de jachten willen wind en voor de fossiele boten moet het warmer zijn, neem ik aan.

Er zijn twee hoofdroutes om rond het eiland te peddelen: beginnend bij de veerboot aan de noordkant van het eiland en er omheen met een lunchstop bij Stad aan ’t Haringvliet, of startend vanaf de Haringvlietbrug in het oosten met dezelfde lunchstop. De eerste is ongeveer 19 km, de laatste ongeveer 25 km. We deden de kortere route en de reis was zeer aangenaam – niet te warm en met een wazige start waardoor de horizon mystiek leek.

Route van vandaag in groen (19 km), de andere route in rood (25 km)

Dit is één gezicht van Tiengemeten. Ik verwachtte dat het een beetje saai zou zijn, omdat we eerder hadden gepeddeld met nul wind op een warme dag en ik vond het minder interessant – recht-toe-recht-aan en te warm. Dat is een ander gezicht. De overheersende wind komt uit het zuidwesten. We hebben ook in de winter gepeddeld met een sterke wind uit het noorden, wat de hele weg golven betekende en een stevige peddel van de lunchplek naar de noordkust, voordat we teruggingen naar de brug. Dat was een verkwikkende tocht, ik heb goed geslapen die nacht!
Andere keren hebben we minder wind gehad maar regen en bewolkt weer, ook tijden met veel motorboten waardoor we in het kielzog konden surfen. Een van de mooiste gezichten van deze tocht is als er een stevige westenwind staat, dan peddelen we tegen de wind in naar een welverdiende lunch, dan terug op de zuidelijke etappe, zoveel mogelijk surfend op de golven die de wind voor ons heeft opgeblazen; zo bereiken we abnormale snelheden!

Een andere tocht, een ander gezicht

Een ander gezicht van Tiengemeten is dat je niet precies kunt voorspellen wat voor weer het wordt, op deze tocht was er onweer voorspeld voor de middag, maar we hadden helemaal geen regen totdat we goed en wel op weg waren naar huis in de auto’s. Zoals bij elke tocht op open water, is het hebben van een back-upplan voor verrassingen in het weer essentieel, zelfs als dat betekent dat je alleen maar kunt omkeren.

Een rondje Tiengemeten blijft een vaste onderdeel van Kano Club Rotterdam, omdat het relatief dichtbij is en de vele gezichten ervoor zorgen dat we veel verschillende tochten op dezelfde route kunnen maken. Het is ook de moeite waard om een dagtocht te maken om te wandelen of fietsen op het eiland en te genieten van de natuur, vooral de vogels.

We komen terug!


The Ten Faces of Tiengemeten (7 May 2023)

Text: Mike

Photos: Marianne & Mike

On this Sunday we did a lap of the island Tiengemeten, again! This was a starter for people wanting to try open water for the first time, but we have lapped the island many times in the past. Today was almost windless, about 18° C and cool water. There was also little traffic, the yachts want wind and for the fossil-boats it needs to be warmer, I assume.

There are two main routes to paddle around the island, starting at the ferry on the north of the island and lapping it with a lunch stop at Stad aan ‘t Haringvliet, or starting from the Haringvliet bridge on the east with the same lunch stop. The former is about 19 km, the latter about 25 km. We did the shorter route, and the trip was very pleasant – not too hot and a hazy start which made the horizon appear mystical.

Today’s route in green (19 km), the other route in red (25 km)

This is one face of Tiengemeten. I was expecting it to be a bit boring, as we’d paddled before with zero wind on a warm day and I found it less interesting – straight forward and too hot. That is another face. The prevailing wind is of course from the south-west. We’ve also paddled in the winter with a strong wind from the north, which meant waves all the way and a robust paddle from the lunch spot to the north shore, before heading back to the bridge. That was an invigorating trip, I slept well that night!

Other times we’ve had less wind but rain and overcast weather, also times with many motor boats allowing us to surf in the wakes. One of the best faces of this trip is when there is a strong westerly wind, when we paddle against the wind to a well-earned lunch, then paddle back on the southerly leg, surfing as much as possible on the waves that the wind has blown up for us, we reach abnormal speeds this way!

A different trip, a different face

Another face of Tiengemeten is that you can’t predict exactly what the weather will be, on this trip there was a thunderstorm predicted for the afternoon, but we had no rain at all until we were well on the way home in the cars. As with any open water trip, having a backup plan for surprises in the weather is essential, even if it means just turning around.

A lap of Tiengemeten will continue to be a staple of Kano Club Rotterdam, as it is relatively close, and it’s many faces mean that we can have many trips on the same route. It’s also worth visiting for a day trip to walk or cycle on the island and enjoy the nature, especially the birds.

We’ll be back!

Haarlemweekend (1-2 april 2023)

Scroll down for English

Tekst: Mike

Foto’s: Vera, Jan-Willem

Na de laatste WinterMaastocht werden we door onze kajakvrienden van De Trekvogels in Haarlem uitgenodigd om deel te nemen aan hun seizoensopening en er een weekend van te maken door op zondag een tochtje aan te plakken, op zee of op de grotere wateren landinwaarts.

Zaterdag stapte we bij het hostel waar we zouden verblijven om vervolgens de 1,5 km naar het Trekvogels clubhuis te peddelen. Hier gingen de Haarlemmers het water op en een groep van zo’n 25 peddelaars – allemaal enthousiast ondanks het grijze en miezerige weer – vertrok in zuidelijke richting. We peddelden richting het historische hart van Haarlem, afslaand naar het westen bij de indrukwekkende Molen De Adriaan, waar met serieuze moeite een foto werd gemaakt. 25 kajakkers in de rij krijgen voor een foto is als katten hoeden!

Toen we verder gingen, zagen we aan onze linkerhand de kenmerkende St. Bavokerk, de torenspits boven de skyline uitstekend. Het deed me denken aan een van mijn favoriete schilderijen, “Gezicht op Haarlem met bleekvelden” van Jacob van Ruisdael.

Vandaar gingen we naar het westen richting het groen en stopten bij het Brouwerskolkje. Het was vanaf de 17e eeuw een waterwingebied, bekend om het daar opwellende schone duinwater dat werd gebruikt door de bierbrouwerijen in Haarlem. Hier werden de appeltaart en slagroom naar behoren uit de kajaks gehaald en werd de lente gevierd.

Hierna peddelde het merendeel terug naar de club, terwijl onze Haarlemse gastpersonen de Rotterdamse trekkers op een andere route verder naar het zuiden namen, door Aerdenhout en langs Heemstede, waar we lunchten met heerlijke soep, broodjes en mini chocolade paaseitjes.

Ik moet pauzeren bij een voorval in Heemstede, waar we een zijwater insloegen om over te dragen naar de Ringvaart. Aan het einde was een stuk gras dat net breed genoeg was voor één kajakker om uit te stappen. Maar dit was bezet door een motorboot en ongeveer 5 of 6 mensen die probeerden de boot uit de klauwen van de zwaartekracht en het water te bevrijden. Dit duurde even, en terwijl we wachtten kwam er een man naar de rand en kondigde aan dat we daar eigenlijk niet mochten peddelen omdat het privéwater was. Hier ontaardde een discussie langzaam in een ruzie met een paar kajakkers; waarom er geen teken was, en hoe wisten we dat hij was wie hij zei dat hij was, enz. Of hij was redelijk en de kajakkers waren strijdlustig, of andersom, of misschien beide; ik heb geen actieve herinnering meer aan het incident. Hoe dan ook, we lieten ze allemaal achter met het spartelende vaartuig en peddelden de extra 5 km of zo om de overdracht te omzeilen, waardoor de totale afstand voor vandaag 32 km werd.

Hier volgde een lange peddel, zuidwaarts naar Bennebroek en dan oostwaarts gevolgd door noordwaarts over de Ringvaart via Cruquius terug naar Haarlem. We stopten even bij de Schouwbroekerplas – vooral om de paaseieren op te eten – voordat we weer verder gingen langs enkele indrukwekkende huizen langs het Spaarne, plus wat kinderen van KR&ZV Het Spaarne die leerden roeien. We slingeren terug naar het centrum van Haarlem, onder de Melkbrug door, een ongelijkarmige draaibrug over het Binnenspaarne in Haarlem uit 1887.

Terug bij de club vertrokken we van onze gastpersonen en haastte ons terug naar het hostel voor een douche en diner. Het dinerbuffet was redelijk goed voor een hostel, hoewel we ons door een kudde Britse en Belgische schoolkinderen moesten vechten om er te komen. We hadden allemaal wat tijd voordat sommige mensen de hele nacht gingen slapen, terwijl anderen lagen te luisteren naar het gesnurk, geratel van stapelbedden en de enige telefoon die niet op stil was gezet.

Op zondag hadden we een goed ontbijt voordat we weer vertrokken van het hostel naar de club. Hier werden we nog een keer begroet door onze gastpersonen, voordat we vertrokken tegen de wind van 5 Bft – ook al was het geen 5 Bft het voelde zo aan, en nogal fris ook. De zon begon na een tijdje te schijnen terwijl we naar het noorden peddelden over het Spaarne, dan links bij Fort bezuiden Spaarndam, een bunker van de Stelling van Amsterdam (UNESCO erfgoed), gebouwd in 1882-1903. Interessant genoeg herbergt het de kanoclub Spaarndam en een kinderopvang. Na een zeer korte overbrenging vochten we verder naar het noorden, elk meestal in hun eigen gedachten verzonken, terwijl we genoten van de confrontatie met de wind.

Nadat we onder de hoge brug over de N202 waren doorgevaren, wachtten we op een groot containerschip voordat we overstaken om in de relatieve luwte van de noordoever van het Noordzeekanaal richting Amsterdam te peddelen – eigenlijk de verkeerde kant maar we haalden het zonder een boete te krijgen of andere narigheid. Al snel trokken we naar het noorden om te stoppen bij een jachthaven in Nauerna, waar we goedkope koffie kregen in het café dat gesloten was. We zaten in de zon of in het met rook gevulde café te lunchen en wat uit te rusten.

Terug peddelen was relaxed: de wind aan onze kant, een stop bij Fort bezuiden Spaarndam voor koffie en appeltaart; de laatste kilometers (van de 20) werden met gemak afgelegd.

Nadat we onze gastpersonen bij het Trekvogels-clubhuis hadden bedankt en hadden verzekerd dat we elkaar weer zouden ontmoeten, maakten we het laatste water naar het hostel en droge kleren af, voordat we naar huis gingen.

Haarlem is een prachtige stad met vriendelijke en gastvrije kano-/kajakmensen. We hadden het geluk ze samen te zien, en – in ieder geval op zondag – bij mooi weer. Veel dank aan de organisatoren!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Haarlem Weekend (1-2 april 2023)

Text: Mike

Photos: Vera, Jan-Willem

After the last WinterMaas trip we were invited by our kayak friends from The Trekvogels in Haarlem to participate in their opening of the season, and make a weekend of it by tagging a trip on on Sunday, either on the sea or on the larger waters inland.

We arose early on Saturday to be able to drop our stuff at the hostel where we were to stay, change into our paddling outfit and paddle the 1,5 km to the Trekvogels clubhouse. Here the Haarlem folks took to the water and a group of about 25 paddlers – all keen despite the weather, which was grey and drizzly – set off in a southerly direction. We paddled towards the historic heart of Haarlem, turning west at the impressive Molen De Adriaan, where with serious effort a photo was taken. Getting 25 kayakers in line for a photo is like herding cats!

Going further we saw the landmark St Bavo Church on our left hand side, the spire reaching above the skyline, reminding me of one of my favourite paintings, “Gezicht op Haarlem met bleekvelden” by Jacob van Ruisdael.

From there we headed out west towards the greenery and stopped at the Brouwerskolkje. From the 17th century the clean dune water welling up there was used by the beer breweries in Haarlem. Here the apple pie and cream were duly extracted from the kayaks and the celebration of spring continued.

After this the majority paddled back to the club, while our Harlem hosts took the Rotterdam rascals (good names for baseball teams!) on a different route further south, through Aerdenhout and past Heemstede, where we had lunch of delicious soup, bread rolls and mini chocolate easter eggs.

I must reflect on an incident in Heemstede, where we turned into a side water to portage across to the Ringvaart. At the end was a patch of grass just wide enough for one kayaker to exit at a time. But this was occupied by a motorboat, and about 5 or 6 people trying to extricate the boat from the clutches of gravity and the water. This was taking some time, and while we waited a man came up to the edge and announced that we were not actually allowed to paddle there as it was privately owned water. Here a discussion slowly mounted into an argument with a few kayakers, as to why there was no sign, and how did we know he was who he said he was, etc. Either he was being reasonable and the kayakers were pugnacious, or the other way around, or maybe both, I no longer have any active recollection of the incident. Anyway we left them all with the floundering craft and paddled the extra 5 km or so to get around the portage, making the total distance 32 km for the day.

Here followed a long paddle south to Bennebroek and then eastwards followed by northwards on the Ringvaart via Cruquius back to Haarlem. We stopped for a short break at the Schouwbroekerplas – mainly to try and finish the easter eggs – before heading off again past some impressive houses along the Spaarne, plus some kids at KR&ZV Het Spaarne learning to row. We wound back into the centre of Haarlem, passing under the Melkbrug, an eccentrically-armed swing bridge over the Binnen Spaarne in Haarlem, dating from 1887.

Back at the club we to leave of our hosts and sped back to the hostel for a shower and dinner. The buffet dinner was pretty good for an hostel, although we had to fight through a herd of British and Belgian school kids to get to it. We each had some own time before some people went to sleep all night, while others lay listened to the snoring, rattling of beds parts and the one telephone that hadn’t been switched to silent.

On Sunday we had a good breakfast before setting off from the hostel to the club once more. Here we were greeted by our hosts once more, before setting off into the 5 Bft wind – even if it wasn’t 5 Bft it felt like it, and rather chilly too. The sun started shining after a while as we paddled north up the Spaarne, before heading off at Fort bezuiden Spaarndam, a bunker of the UNESCO-listed Stelling (defence line) of Amsterdam, constructed in 1882-1903. Interestingly enough it houses the Canoe Club Spaarndam and a child care centre. After a very short portage we battled further north, each lost in their own thoughts most of the time, as we relished the face-off with the wind.

After passing under the high bridge over the N202 we waited for a large container ship to pass before crossing over to paddle in the relative lee of the north bank of the North Sea Canal towards Amsterdam – actually the wrong side but we made it without being fined or otherwise disadvantaged. Soon we branched northwards to stop at a yacht harbour at Nauerna, where we got some cheap coffee at the café that was closed. We sat in the sun or the smoke-filled café having lunch and a bit of a rest.

Paddling back was relaxed: the wind on our side, a stop at Fort bezuiden Spaarndam for coffee and apple pie; the last few kilometres (of the 20) were covered in ease.

After thanking our hosts at the Trekvogels clubhouse and assuring that we’d meet again, we covered the last water to the hostel and dry clothes before heading home.

Haarlem is a beautiful city with friendly and hospitable canoe/kayak folk. We were fortunate to be able see them together, and – at least on Sunday – in beautiful weather. Much thanks to the organisers!

Biesbosch (30 maart 2023)

Scroll down for English

Tekst en foto’s: Mike

Three (old) men went paddling, each in a boat,
for some sun and fresh air, correctly afloat.
The goal was the Biesbosch, natural and pure,
they would enjoy that, that’s for sure.
After rounding the horse’s head, thru post gap,
headed east on the Amer, for lunch and a yap.
Tired but satisfied, keeping atrophy at bay,
what a way to Wednesday, the day away!

Een spontaan besluit: woensdag naar de Biesbosch! Het helpt als je op deze momenten geen verplichtingen hebt.

De voorspelling was dat het de hele dag regen en weinig wind zou zijn. We zijn geen druppel regen tegengekomen, we hebben zelfs een paar glimpen van de zon opgevangen.

Ons ‘plan’ was om naar het zuiden te peddelen naar de Amer en dan terug via een meer oostelijke route. Onderweg ontstond de route, die de Amer bereikte via het Postgat, een kleine opening in de stenen golfbreker die vermoedelijk was gemaakt om de postboot de woningen in de Biesbosch te laten bereiken zonder helemaal om te hoeven roeien.

Lunch hadden we op een strand dat in de zomer wemelt van de toeristen, hier waren we de enigen, met slechts een paar lokale bewoners om zich over te verwonderen. De Biesbosch gaat over natuur, en hier zijn een paar glimpen van wat er bijna onder onze voeten gebeurt.

We zagen veel ganzen, een paar roofvogels plus veel drijvende en zwemmende vogels. Veel bewijs van bevers maar geen bevers deze keer. Thuisgekomen hoorde ik op het nieuws dat er een otter was gesignaleerd in de Biesbosch, de eerste in lange, lange tijd. Misschien kwam het uit om ons te ontmoeten, maar we hebben elkaar helaas niet ontmoet.

Iedereen had een geweldige dag en mijn excuses voor het gedicht, dit is de enige plek waar ik mijn gebrek aan talent kan tonen!


Biesbosch (30 March 2023)

Text and photos: Mike

Three (old) men went paddling, each in a boat,
for some sun and fresh air, correctly afloat.
The goal was the Biesbosch, natural and pure,
they would enjoy that, that’s for sure.
After rounding the horse’s head, thru post gap,
headed east on the Amer, for lunch and a yap.
Tired but satisfied, keeping atrophy at bay,
what a way to Wednesday, the day away!

A spontaneous decision – let’s go to the Biesbosch on Wednesday! It helps if you have no commitments at these times.

The weather was forecast to be rain all day and slight wind. We didn’t encounter a drop of rain, we even had a few glimpses of the sun.

Our ‘plan’ was to paddle south to the Amer and then back via a more easterly route. The route formed as we went, reaching the Amer via the Postgat, a small gap in the stone breakwater that was presumably made to allow the post boat to reach the homes in the Biesbosch without having to row all the way around.

Lunch we had on a beach that swarms with tourists in the summer, here we were the only ones, with just a few locals to wonder at. The Biesbosch is about nature, and here are a few glimpses of what happens almost under our feet.

We saw many geese, a few birds of prey plus many floating and swimming birds. Lots of evidence of beavers but no spotting this time. When home I heard on the news that an otter had been spotted in the Biesbosch, the first in a long, long time. Maybe it came out to meet us, but we unfortunately didn’t meet.

A great day was had by all, and my apologies for the poem, this is the only place where I can display my lack of talent!

WinterMaas tocht (5 maart 2023)

Scroll down for English

Tekst: Frank

Foto’s: Vera & Nieko

Ik kom regelmatig in Rotterdam maar meestal is dat dan om te werken of om de stad zelf te bezoeken. Kanoën doe ik meestal rond Gouda en op de Reeuwijkse plassen. Af en toe vaar ik op zee als Jan een tochtje organiseert en ik tijd heb om mee te varen. Op mijn ‘bucket vaarlijstje’ stond al enige tijd een tochtje varen op de Nieuwe Maas door de Rotterdamse Haven. 

In mijn kennissenkring heb ik iemand die bij het Rotterdamse Haven Dienst die werkt. Ik had hem eens voorzichtig gevraagd of er wel eens met Kano’s in het havengebied wordt gevaren. Hij gaf aan dat dit niet verstandig was en dat je niet in de havens mocht varen. Ik had daarom het idee om daar een tochtje te plannen samen met Nieko, mijn kano buddy van de Goudse peddel, maar laten ‘varen’. Totdat Nieko mij vroeg of ik op zondag 5 maart mee wilde om samen met de Kano club Rotterdam deze tocht alsnog te varen.  

Het plan was vertrek van het clubgebouw van de Rotterdamse Kano club, om dan via de Boezem naar het Oostplein te varen. Daar verplaatsen we ons te voet met de kano op de kar over het Oostplein en ga je weer te water in het Boerengat. Als je die haven uit vaart via de Boerengat-sluis zit je op de Nieuwe Maas alwaar het echte avontuur kon beginnen. We zouden dan richting het Quarantainestrand varen. Precies de tocht die Nieko en ik voor ogen hadden. 
De weersvoorspellingen voor 5 maart waren aan de koude kant; 5 graden, wind 4bft en af en toe een winterse bui. Achter af scheen het zonnetje en ik denk dat de wind eerder kracht 2-3 was. Maar we hebben te maken met een weersverwachting en niet met een weersvoorspelling. Ook heb ik wel eens gehoord, slecht weer bestaat niet slecht (kano) kleding wel, dus we hadden ons goed voorbereid. 

Rond half tien startte de briefing door de vaarleider Mike, hij legde de route in detail uit en maakte de afspraken dat we op de Maas bij elkaar moesten blijven. Elke haven moesten wachten op elkaar om gezamenlijk de havens over moesten te steken. Ik kan achteraf niet anders concluderen dat de vaar discipline zeer goed was.  

Enfin het eerste stuk tot aan Boerengatsluis ging vanzelf, kalm water, bijna geen wind en een klein winters buitje en dat was het. Toen gingen we de rivier op.  Op het punt waar we de Maas opvoeren voeren op dat moment veel binnenvaartschepen, watertaxi’s en ook een waterbus. De golven kwamen van alle kanten en varieerden in hoogtes van 50 cm tot 1,5 m. Er was geen enkele logica te ontdekken in de golven en het water klotste alle kanten op. Even dacht ik waar ben ik aan begonnen en vroeg ik me af of dit de hele tocht zo zou doorgaan. Maar zodra we een paar honderd meter hadden gevaren en onder de Zwaan waren doorgevaren werd het een stuk rustiger. 

Met de stroom mee voeren we naar het Quarantainestrand waar we precies met laag water aan wal gingen. Op het strandje een lunch genuttigd en een beetje rond gekeken. We zouden, zodra de stroming weer de ‘goede’ kant op zou gaan, richting de Brienenoordbrug gaan varen. En nadat het water weer langzaam de Nieuwe Maas binnen stroomde zijn we ingestapt en hebben we de geplande route vervolgd.  

Nu had ik wel eens een tochtplanning-cursus gedaan en daar met stromings-kaartjes, hoog- en laag water lijstjes gewerkt en een tocht gepland, maar ik dacht dat is voor op zee. Ik had ook wel gezien dat Iede in de groeps-chat de getij gegevens had gedeeld maar ik had me niet gerealiseerd dat de stroming op de Nieuwe Maas aanzienlijk kon zijn, daar kwam ik later wel achter.  

In de Koningshaven zijn we even gestopt en vroeg Mike wat we wilden; onder de Brienenoord door varen en de route 6 km langer maken of de Boerengatsluis invaren en terugvaren naar de vereniging. Ik had me er niet op ingesteld om dat extra rondje te varen maar iedereen wilde de route wel uitbreiden met die 6 extra kilometers. Mike en Iede waarschuwden wel dat we vanaf de Brienenoord stroom tegen moeten varen. 1-2-3-3-2-1 is de snelheid van de stroom tussen eb en vloed herinnerde ik me van de laatste tochtplannings cursus. M.a.w als de stroom zo’n beetje het hoogst is moeten wij terugvaren richting het oude Tropicana zwembad, want daar was in ingang naar de Boerengat Haven.    

Oke, dat moest dan maar. Toen begreep ik waarom die getijdetabel was verspreid en dat een goede planning op een rivier als de Nieuwe Maas net zo een must is net zoals een tocht op zee. 3 km tegen de stroom in ging niet vanzelf. We passeerden op een gegeven moment een passagiersboot en er leek maar geen einde te komen aan dat schip zo langzaam leken we te gaan   pfff…  

Maar uiteindelijk na een klein uurtje varen bereikten we weer de Boerengathaven. Het laatste stukje over de Boezem was heerlijk relaxed. Het werd wel voelbaar kouder dus dat we langzaam bij het eindpunt aankwamen vond ik niet erg. Bij de club aangekomen boten op de auto geladen, droge kleiding aangetrokken en een warm kopje thee gedronken. 

Ik kan terugkijken op een hele mooie tocht, goed gepland en begeleidt door Mike. Achteraf heerlijk weertje gehad en als afsluiting een leuk stukje opboksen tegen de stroom in. 

Dank Mike voor de organisatie en je begeleiding! 


WinterMaas trip

Text: Frank

Photos: Vera & Nieko

I come to Rotterdam regularly, but usually that is to work or to visit the city itself. I usually do canoeing around Gouda and on the Reeuwijk lakes. Occasionally I paddle at sea when Jan organizes a trip and I have time to go along. A trip on the Nieuwe Maas through the Port of Rotterdam has been on my bucket list for some time now.

In my circle of acquaintances I have someone who works at the Rotterdam Port Service. I had once asked him carefully whether canoes are ever used in the harbour area. He indicated that this was not wise and that you were not allowed to paddle in the harbours. That is why I had the idea to plan a trip there together with Nieko, my canoe buddy from the Goudse Peddel, but let it ‘sail’. Until Nieko asked me if I wanted to join on Sunday March 5 to paddle this trip together with the Kano club Rotterdam.

The plan was to leave the clubhouse of the Rotterdam Canoe Club, and then paddle via the Boezem to the Oostplein. There we portage the canoe on the cart across the Oostplein and into the water again in the Boerengat. If you leave that harbour via the Boerengat lock, you are on the Nieuwe Maas where the real adventure could begin. We would then paddle towards the Quarantine Beach. Exactly the journey that Nieko and I had in mind.
The weather forecast for March 5 was on the cold side; 5°C, wind 4bft and occasional winter showers. Afterwards the sun was shining and I think the wind was more like force 2-3. But we are dealing with a weather forecast and not a weather forecast. I have also heard that bad weather does not exist, bad (canoe) clothing does, so we had prepared ourselves well.

Around half past nine the briefing by the trip organiser Mike started, he explained the route in detail and made the agreements that we had to stay together on the Maas. Each harbour had to wait for each other to cross the entrance together. Afterwards I can only conclude that the group discipline was very good.

Anyway, the first part to Boerengatsluis went smoothly, calm water, almost no wind and a small winter shower and that was it. Then we went up the river. At the point where we entered the Maas, many inland vessels, water taxis and also a water bus were on the water at that time. The waves came from all sides and varied in height from 50 cm to 1.5 m. There was no logic to be found in the waves and the water sloshed in all directions. For a moment I thought what have I started and wondered if this would continue the whole trip. But as soon as we had paddled a few hundred meters and passed under the Zwaan it became a lot quieter.

We paddled with the current to the Quarantine beach where we went ashore exactly at low tide. Had lunch on the beach and looked around a bit. As soon as the current would go in the ‘right’ direction again, we would paddle towards the Brienenoord Bridge. And after the water slowly flowed into the Nieuwe Maas again, we got in and continued the planned route.

Now I had done a trip planning course and worked with current maps, high and low tide lists and planned a trip, but I thought that was for the sea. I had also seen that Iede had shared the tide data in the group chat, but I had not realized that the current on the Nieuwe Maas could be significant, I found that out later.

In the Koningshaven we stopped for a while and Mike asked what we wanted; paddle under the Brienenoord and make the route 6 km longer or enter the Boerengatsluis and paddle back to the club. I had not set myself up to paddle the extra round, but everyone wanted to expand the route with those 6 extra kilometers. Mike and Iede warned us that we have to paddle against the current from the Brienenoord. 1-2-3-3-2-1 is the speed of the current between low and high tide I remembered from the last trip planning course. In other words, when the current is about the highest, we have to paddle back towards the old Tropicana swimming pool, because there was an entrance to the Boerengat Haven.

OK, so it had to be. Then I understood why that tide table was spread and that good planning on a river like the Nieuwe Maas is just as important as a trip at sea. 3 km against the current was not easy. At one point we passed a passenger boat and there seemed to be no end to that ship so slowly we seemed to be going   phew…

But finally after an hour of paddling we reached the Boerengathaven again. The last part about the Boezem was wonderfully relaxed. It did get noticeably colder so I didn’t mind that we slowly arrived at the end point. Boats arrived at the club loaded on the car, put on dry clothes and drank a hot cup of tea.

I can look back on a very nice trip, well planned and guided by Mike

Midwintertocht (29 jan 2023)

Scroll down for English

Tekst: Erik

Foto’s: Alex & Mike

Voor de meesten de eerste serieuzere tocht van dit jaar. Om alles in goede banen te leiden en de tocht tot een succes te maken hebben we Mike en WhatsApp.

Tegen tienen was iedereen er, waren de boten opgeladen en vertrokken we richting Capelle aan de IJssel. Afladen, inpakken instappen en over de trekvaart richting Nieuwerkerk.

Licht windje in de rug. Ideaal om een kennismakingspraatje te maken met de diverse mensen van wel vijf meevarende verenigingen. Bij Nieuwekerk een overdraging in weer verder naar de volgende “hindernis”, een erg lage brug. De lenigste (twee) kwamen er zelf onder door. De rest maakte per tweetal een vlotje waarbij je op elkaars boot steunt. Volgende keer foto’s. Via het aquaduct de A20 over verder door de polder richting Zevenhuizen. Uitzicht over de skyline van Rotterdam en Nesselanden. In Zevenhuizen een ijsvogel gespot en links af richting Roerdomp. Allemaal probleemloos de lunchplek bereikt. 

In de Roerdomp was het gezellig druk, maar omdat er van tevoren gereserveerd was hadden we met de hele club een mooie plek met uitzicht op de Rotte om de lunch naar binnen te werken. Het harde werk (tegen de wind in terug varen) moest nog beginnen maar we waren al erg tevreden met de prestatie die we geleverd hadden en vonden dat we de lunch dik verdiend hadden. Na de lunch wat af- en aanhakers en daarna weer vrolijk op pad voor de tweede helft.

Hoorde voor het vertrek de Roerdomp?? Met zijn “hoemp – hoemp- hoemp. Mooie vogel die niet makkelijk spot.

De tweede helft was van de Rottemeren terug naar “huis”. Voor een flink aantal van ons bekend terrein van bijvoorbeeld van de Tocht naar de oorsprong van de Rotte of de Rottemerenmarathon. Leuk om te zien dat de vaargasten uit Haarlem en Leiden met een andere bril op voeren. Een nieuwe omgeving die blijkbaar mooi is, want er werden best wat foto’s gemaakt. Grappig dat je dan als “thuisvaarder” ook even een andere blik op de gewone Rotte krijgt. De wind was zoals beloofd aangetrokken tot 4 tegen. Het tempo liep ietsje terug maar tegen het einde van middag zaten we weer lekker op de club achter een warm drankje. Nog even een kunstje doen met auto’s ophalen en trailer wegbrengen.

En een kort verslagje schrijven. Pffff…. ook gelukt.

Van de Haarlemse club kwam bij vertrek de uitnodiging/toezegging voor een leuke culinaire kanoactiviteit.


Midwinter Trip (29 Jan 2023)

Text: Eric

Photos: Alex & Mike

For most this will be the first more serious trip of this year. To ensure that everything runs smoothly and to make the trip a success, we have Mike and WhatsApp.

By ten o’clock everyone was there, the boats were loaded and we left for Capelle aan de IJssel. Unload, pack, board and take the canal to Nieuwerkerk.

Light tailwind. Ideal for an introductory chat with the various people from up to five clubs. At Nieuwekerk a portage in again to the next “obstacle”, a very low bridge. The most flexible (two) went under it themselves. The rest made rafts in pairs where you lean on each other’s boat. Pictures next time. Cross the A20 via the aqueduct and continue through the polder in the direction of Zevenhuizen. View over the skyline of Rotterdam and Nesselanden. Spotted a kingfisher in Zevenhuizen and left towards Roerdomp (Dutch for the bird, the bittern). All reached the lunch spot without any problems.

It was pleasantly busy in the Roerdomp, but because reservations had been made in advance, we had a nice place with a view of the Rotte to eat lunch with the whole group. The hard work (paddling back against the wind) had yet to begin but we were already very satisfied with the performance we had delivered and felt that we had earned lunch. After lunch some leavers and some joiners and then cheerfully on the way again for the second half.

Heard the Bittern before leaving?? With his “hoemp-hoemp-hoemp”. Beautiful bird that is not easy to spot.

The second half was from the Rottemeren back to “home”. For quite a few of us familiar territory of, for example, the trip to the start of the Rotte or the Rottemeren marathon. Nice to see that the paddling guests from Haarlem and Leiden see things through a different lens. A new environment that is apparently quite beautiful, because quite a few photos were taken. Funny that as a “home paddler” you also get a different view of the normal Rotte. The wind had picked up to 4 as promised. The pace slowed down a bit but by the end of the afternoon we were back at the club with a hot drink. Just doing a trick with picking up cars and dropping off the trailer.

And write a short report. Pfff…. also succeeded.

Upon departure, received from the Haarlem club the invitation/promise for a fun culinary canoe activity.

Rondje Biesbosch (20 okt 2022)

Tekst: Heleen.

Scroll down for English

Tekst: Heleen.

Foto’s: Mike en Heleen

Weersvoorspelling: 3Bft., eerst droog en daarna wat regen.

Deelnemers: Mike, Iede, Onno, Debby, Erik, Paul, Adriaan en Heleen.

Yes, een mooie tocht door de Biesbosch op een doordeweekse dag georganiseerd. Dit konden wij, Adriaan en ik, niet voorbij laten gaan.

Na een korte duidelijke briefing, vertrokken we rond kwart over negen met vier auto’s en acht boten richting  het pontje bij Kop van ’t Land. Na de oversteek over de Merwede was het nog een klein stukje rijden naar Spieringsluis. Daar konden we de auto’s prima even langs de kant parkeren voor het afladen, vlakbij de steiger. Na het afladen en omkleden, de auto’s bij de jachthaven geparkeerd en konden we zo rond half elf te water.

Het was laag water, dus het eerste stuk was wat ploeteren door de waterplanten. Dat was dat, dachten we, maar Mike wist een leuk tussendoor stukje, waar we nog meer laag water tegen kwamen. Peddel weg en maar met de handen vooruit proberen te komen. Een aantal van ons gingen maar lopen, en Erik was zo galant om enkele van ons een extra duw te geven.

Erik demonstreert op de foto, hoe laag het water was.

Daarna doorgevaren via het Gat van den Kleinen Hil richting het Gat van Honderd en Dertig.

Ondertussen was het licht gaan regenen, en toen we bij de Rietplaat aankwamen, om te lunchen, regende het wat harder.

Na de lunch om de Ganze gevaren, via het Gat van de Noorderklip heen, de Sloot van Beneden Petrus en via het Gat van de Hardenhoek weer terug naar het beginpunt. (Grofweg genomen.) Gelukkig was de waterstand inmiddels hoger, dus het laatste stuk varen naar de steiger was een stuk gemakkelijker! En ook ging de zon nog op het laatst schijnen. Moe en voldaan, waren wij om een uur of vier weer thuis.

Het was een prachtige tocht van 18,5km, goed georganiseerd, rekening houdend met ieders wensen, mogelijkheden en onmogelijkheden. Kortom: helemaal TOP!


Round the Biesbosch (20 Oct 2022)

Photos: Mike and Heleen
Text: Helen.
Weather forecast: 3Bft., first dry and then some rain.
Participants: Mike, Iede, Onno, Debby, Erik, Paul, Adriaan and Heleen.
Yes, a nice tour through the Biesbosch was organized on a weekday. We, Adriaan and I, could not let this pass.

After a short clear briefing, we left around a quarter past nine with four cars and eight boats for the ferry at Kop van ’t Land. After crossing the Merwede it was still a short drive to Spieringsluis. There we were able to park the cars along the side for unloading, near the jetty. After unloading and changing clothes, the cars were parked at the marina and we were able to enter the water around half past ten.

It was low tide, so the first part was some plodding through the aquatic plants. That was it, we thought, but Mike knew a nice inbetween part, where we encountered even more low tide. Paddle away and try to move forward with your hands. Some of us just started walking, and Erik was kind enough to give some of us an extra push.

Erik demonstrates in the photo how shallow the water was.
Then we paddled through the Gat van den Kleinen Hil towards the Gat van Honderd en Dertig.

In the meantime it had started to rain lightly, and when we arrived at the Rietplaat to have lunch, it was raining a bit harder.

After lunch we sailed around the Ganze, via the Gat van de Noorderklip, the Sloot van Beneden Petrus and via the Gat van de Hardenhoek back to the starting point. (Roughly taken.) Fortunately, the water level had risen by now, so the last stretch to the jetty was a lot easier! And the sun was finally shining. Tired and satisfied, we were home at about four o’clock.

It was a beautiful tour of 18.5 km, well organized, taking into account everyone’s wishes, possibilities and impossibilities. In short: completely TOP!

Maasbruggentocht (18 sep 2022)

Scroll down for English

Vaarders: Mieke (tekst), Susanne, Jan, Mike (foto’s)

De weersverwachting: Wind 4 Bft NW, kans op veel regen en 14° Celsius

Hoewel het weken, zelfs maanden mooi weer geweest is, is er vandaag een omslag in het weer. We laten ons er niet door beïnvloeden en verzamelen rond negen uur bij de club. We laden de kano’s op een karretje en verlaten om half tien het pand. Aan de overkant bij de steiger demonteren we de karretjes en deze gaan ingeklapt mee de kano in. Een mooi systeem en het werkt perfect.

Het water staat hoog en we moeten een vijftal bruggen onderdoor om bij het Mr U.G. Schilthuis over te kunnen stappen. Twee bruggen zijn wel heel erg laag. Mike hangt scheef aan mijn kano en zo kunnen we er net onderdoor. De steiger waar we uitstappen staat een flink aantal centimeters onderwater en is glad. Gelukkig gaat er niemand onderuit.

We steken het Oostplein over om bij de Boerengatkade weer het water in te gaan.

Jan meldt ons aan bij de Verkeerspost Sector Maasbruggen via marifoon en Mike dringt erop aan om met zijn vieren bij elkaar te blijven voor de veiligheid, maar eigenlijk bedoelt hij natuurlijk gezelligheid.

Zodra we onder de Boerengatbrug uitkomen hebben we een prachtig uitzicht op het Noordereiland. Susanne, Jan en Mike zijn al eerder op de Nieuwe Maas geweest, maar voor mij is het de eerste keer. De oversteek via de punt van het Noordereiland naar de Nassauhaven begint met klotsende golven aan alle kanten. Daarna wordt het rustiger. We varen met de stroom en de wind mee onderlangs het eiland van Brienenoord. Er is weinig vrachtvervoer op het water. Wat een rust!

De combinatie van de stad en haar natuur vormt een geweldig decor onderweg.

We varen door tot waar de Nieuwe Maas overgaat in de Noord en de Lek. Hier steken we over en via Bakkerskil varen we weer terug, maar niet voordat we geluncht hebben op de Kleine Zaag, midden in de natuur. Met poncho’s, regenbroeken en zitlappen hebben we in de regen onze boterhammen opgegeten. Een korte pauze, want anders koelen we te hard af.

Dus weer verder, met stroming mee maar wind tegen en met steeds meer regen door de Sliksloot naar de Sliksloothaven. Ondertussen maken we een groepsfoto in de stromende regen met de Algerabrug op de achtergrond.

We varen een klein stukje op de Hollandsche IJssel om vervolgens weer de Nieuwe Maas op te gaan. Vanaf hier voel je de stroming goed. Het laatste stuk naar het Boerengat gaan we nog een keer door de golven en aangezien we al een flink aantal kilometers achter de rug hebben vond ik dit het meest pittige stukje van de tocht.

Met de kano’s op de karretjes lopen we terug over het Oostplein, dit keer met meer bekijks.

De waterstand is gelukkig gezakt en moeiteloos varen we onder de bruggen terug meteen de sluis in.

Na 26,5 kilometer in- en ontspanning zijn we om 15:20 terug bij de club, moe maar zeer voldaan.


Maas Bridges Tour (18 Sep 2022)

Paddlers: Mieke (text), Susanne, Jan, Mike (photos)

The weather forecast: Wind 4 Bft NW, chance of a lot of rain and 14° Celsius

Although the weather has been nice for weeks, even months, today the weather has changed. We don’t let it affect us and gather at the club around nine o’clock. We load the kayaks on trolleys and leave the club at half past nine. On the other side at the jetty we dismantle the trolleys and pack them into the kayaks. A nice system and it works perfectly.
The water is high and we have to go under five bridges to reach the Mr U.G. Schilthuis to be able to portage. Two bridges are very low. Mike hangs sideways on my kayak and we can just pass under it. The jetty where we get out is quite a few centimeters underwater and is slippery. Fortunately no one falls.
We cross the Oostplein to enter the water again at the Boerengatkade.
Jan reports us to the Maasbruggen Sector Traffic Post via mariphone and Mike insists that the four of us stay together for safety, but of course he means fun.
As soon as we come out under the Boerengatbrug we have a beautiful view of the Noordereiland. Susanne, Jan and Mike have been on the Nieuwe Maas before, but for me it is the first time. The crossing via the tip of the Noordereiland to the Nassauhaven starts with sloshing waves on all sides. Then it gets gentler. We sail with the current and the wind below the island of Brienenoord. There is little freight transport on the water. What a rest!
The combination of the city and its nature forms a great backdrop along the way.
We paddle on to where the Nieuwe Maas changes into the Noord and the Lek. Here we cross over and via Bakkerskil we paddle back, but not before we have lunch on the Kleine Zaag, in the middle of nature. We ate our sandwiches in the rain, wearing ponchos, rain pants and seat pads. A short break, otherwise we will cool down too much.

So on again, now with the current but against the wind and with more and more rain through the Sliksloot to the Sliksloothaven. There we take a group photo in the pouring rain with the Algera Bridge in the background.

We paddle a short distance on the Hollandsche IJssel and then go down the Nieuwe Maas again. From here you can feel the current well. The last part to the Boerengat we go through the waves again and since we have already covered quite a few kilometers I experienced this as the most challenging part of the trip.

With the kayaks on the trolleys we walk back across the Oostplein, this time with more curious spectators.
Fortunately, the water level has dropped and we effortlessly sail back under the bridges straight into the lock.

After 26.5 kilometers of effort and recreation we are back at the club at 15:20, tired but very satisfied.