Kano Club Rotterdam organiseert al sinds jaar en dag de Midwintertocht op de laatste zondag van januari. Vandaag is de zoveelste editie, de eerste was in 1982, georganiseerd door RCC. Vanaf circa 2017 was het Never Dry dat de tocht organiseerde. De geschiedenis van de tocht is nauw verbonden met beide clubs die buren waren, en samen zijn gefuseerd tot Kano Club Rotterdam. Aan de finish, die in ons clubhuis plaatsvindt, wordt altijd soep geserveerd.
Het weer is vaak goed tijdens deze tochten, maar het kan ook miezerig, grijs en 7°C zijn, wat erger is dan de kou. Vandaag begint het met een temperatuur net boven het vriespunt, windkracht 3 uit het oosten en een heldere, zonnige hemel – ideale omstandigheden! In het verleden is de tocht alleen afgelast vanwege ijs en één keer vanwege corona.
Normaal gesproken hebben we tussen de 7 en 25 deelnemers. Helaas hadden we vandaag een aantal afzeggingen vanwege een golf van verkoudheid, maar we hebben nog steeds een leuke groep van negen mensen die klaarstaan voor de start van de tocht, twee van andere verenigingen. De verkenning gisteren wees uit dat er geen ijs zou liggen, dus we kunnen gewoon door!
Een deel van de charme van deze tocht zijn de lage bruggen en de twee aquaducten; met een van de aquaducten varen we over de A20, vol met zondagsrijders op weg naar Oma.
De eerste helft is prima tot we bij de Hennepsloot komen, net voor halverwege. Dit deel van de route is het meest gevoelig voor ijsvorming, omdat het hier het meest beschut is tegen wind en zon. Het ijs is 2-3 mm dik en ligt zelden over de hele breedte, dus we zullen geen schaatsers op de hals halen als we erdoorheen breken.
We lunchen met onze rug tegen de terrasmuur van Café Roerdomp en gaan daarna het terras op voor een warme, maar snel afkoelende, drank. Zo gesterkt razen we zuidwaarts over de Rottemeren en de Rotte, kletsend terwijl de zon de weg verlicht naar de Kralingse Plas, waar het clubhuis wacht met warme drankjes, soep en snacks – met dank aan onze gastvrouw!
Mid-winter Trip – 25 Jan 2026
Text: Mike Photos: Mart-Jan & Mike
Kano Club Rotterdam has a tradition of organising the Midwintertocht on the last Sunday of January. Today is the umpteenth time, the first was in 1982, organised by RCC. From ±2017 it was Never Dry that organised it. The history of the trip is entwined with both clubs, that merged into Kano Club Rotterdam, being neighbours. Soup is always served at the finish, which is conveniently our clubhouse.
The weather is often good on these trips, but it can also be drizzly, grey and 7°C, which is worse than the cold. Today starts with a temperature just above freezing point, wind force 3 from the East and a clear, sunny sky – ideal conditions! In the past the trip has only been cancelled for ice, and once for covid.
We normally have between 7 and 25 participants. Unfortunately today we also had a number of cancellations due to a wave of the common cold at the moment, but we still have a good group of nine ready and keen, at the start of the trip. The recce yesterday suggested no ice, so it’s all go!
Part of the charm of this trip is the low bridges and the two viaducts; on one viaduct we paddle over the A20 freeway, full of Sunday drivers going to visit Oma.
The first half is fine until we get to the Hennepsloot, just before halfway. This part of the route is where ice is most likely to form, due to being the most sheltered from wind and sun. The ice is 2-3 mm thick and seldom over the whole breadth, so we won’t be incurring the wrath of any would-be skaters by breaking through.
We have lunch sitting with our backs against the terrace wall of Café Roerdomp, then enter the terrace for a cup of warm, but rapidly cooling beverage. Thus fortified we speed southwards over the Rottermeren and the Rotte, chatting as the sun lights the way to the Kralingse Plas, where the clubhouse awaits with warm drinks, soup and snacks – thanks to our hostess!
Om 9:00 neem ik de tram vanuit Rotterdam West waar ik woon naar het clubhuis. Ik wil er om 9:30 zijn. Het is mijn eerste toertocht met de KCR, waar ik dit jaar lid van ben geworden.
Mike is de initiatiefnemer van de tocht. We zijn met z’n zevenen. Mike, Mariska, Tom, Annemiek, Emma en Bhagesh. Rond 10 uur is iedereen er en leggen we de kajaks alvast klaar om ze af te stellen. Kajaks in het water en we gaan op weg. Eerst overdragen bij de sluis Kralingseverlaat. Daarna begint de tocht. Het is goed weer om een eindje te gaan paddelen. Niet te warm, op de Rotte niet veel wind. De zon schijnt.
Na de sluis varen we verder op de Boezem. Dan onder de Veilingbrug door en rechtsaf de Rotte op, met zon en wind in de rug. We paddelen door tot een klein steigertje in de buurt van de Prinsenmolen, waar we uitstappen en de kajaks nog een keer overdragen naar de Bergse Voorplas.
Daar gaat de tocht verder. Het waait een stuk harder hier en er zijn kleine golfjes. Voor mij als beginner is dit al stevig door-paddelen. We zijn doorgestoken naar de Bergse Achterplas, waar we op een gegeven moment op hele smalle en kronkelende doorvaarten terecht zijn gekomen. Het deed me denken aan een doolhof. Goed om het sturen te oefenen; zegt Mike. We zijn hierdoor op de Bergse Voorplas gekomen, bij Hillegersberg, waar we even hebben gepauzeerd onder het genot van de druiven uit de tuin van Mike en wat te eten en te drinken.
De wind begint behoorlijk toe te nemen en ik zie dreigende wolken aankomen. Ik voel de regen al aankomen. Mike is het met mij eens en we gaan snel weer de kajaks in. Mike vindt het beter om in de kajaks op het water te zijn, dan in de regen aan de kant.
We zitten net in de kajaks en de regen komt met bakken uit de hemel. Dikke druppels. Het is fantastisch om in de regen te varen. Ik heb een anorak van Mike geleend met capuchon 🙂 Waarvoor nog dank 🙂
Inmiddels was het droog geworden en zijn we via de sluis bij Berg- en Broekse Verlaat weer op de Rotte gekomen. Om van de sluis gebruik te kunnen maken, moesten we eerst bellen met de Sluiswachter. Die heeft de sluis voor ons geopend en het waterniveau aangepast aan de achterliggende Rotte. Via de Rotte zijn we teruggevaren naar de steiger bij het KCR-clubgebouw. Kajaks droog, schoon gemaakt en opgeruimd en met z’n allen buiten in de zon nagenoten met koffie en thee.
Het was voor mij een fantastische ervaring. Op naar de volgende!
Maandag (11 km) Wat een genot om het water van de Fluessen weer te zien dansen met de wind. Nadat we onze tenten hadden opgezet, vertrokken we met een zuidenwind van 3-4 Bft. We deden het rustig aan en lieten de mensen wennen aan de wind – tegenwind was prima, maar van opzij was het voor sommigen even wennen. Daarna keerden we om en oefenden we wat surfen op de kleine golfjes terug naar de camping. Notitie voor mezelf: zoveel water is geweldig, zorg ervoor dat we volgend jaar ook zoiets doen!
Dinsdag (38 km / 42 km) We vertrokken een uur eerder dan normaal en weer met tegenwind, zo’n 4 Bft uit het zuidwesten. Dit was de dag voor een lange tocht, met het IJsselmeer als doelwit voor degenen met meer ervaring. Halverwege de Fluessen staken we over naar de lijzijde en maakten we meer snelheid totdat we stopten voor een pauze. Terwijl we daar zaten te kletsen, braken de wolken open en werden we flink nat. Als we in de kajaks hadden gezeten, waren we niet zo nat geworden!
Bij de sluis bij Stavoren splitsten we ons in twee groepen op: twee gingen het IJsselmeer op en drie bleven binnendijks. Op het IJsselmeer hadden we de wind mee en haalden we een aantal keer meer dan 14 km/u op de golven. Bij Hindelopen gingen we door de handsluis, waar we tol moesten betalen aan de sluiswachter, in zijn klomp aan een hengel. Vreemd dat er geen kennisgeving was voordat je erin ging, maar we moesten zeker betalen om eruit te komen! Notitie voor mezelf: neem altijd wat kleingeld mee om de sluiswachter te betalen!
Woensdag (23 km) Met twee extra kajakkers in de groep vertrokken we in windkracht 4 (met windstoten van 5) vanuit het zuiden. Alles verliep voorspoedig tot aan het mooie stadje Workum (4500 inwoners, 86 rijksmonumenten) waar we stopten voor koffie en gebak. Van daaruit vervolgden we onze weg naar het volgende café in Oudega, waarbij we probeerden aan de lijzijde te blijven.
Maar op de Flakke Brekken, met wind en golven in de rug, moesten we plotseling twee leden van de groep redden. De eerste was snel terug in zijn boot, maar de tweede had meer tijd nodig; de golven bleven de kajak vullen en het was een enorme klus om de kajak in de wind te krijgen. Uiteindelijk, met twee redders, was hij terug in zijn boot en na een korte sleep hergroepeerden we ons en vervolgden we onze weg. Ik had de golven op de Brekken duidelijk onderschat; door de zuidwestelijke ligging waren de golven aan het einde van het meer veel groter dan verwacht, ondanks de reikwijdte van slechts 2-3 km. In combinatie met een paar minder ervaren peddelaars was het vragen om problemen. Maar het laat zien dat het oefenen van reddingen (redden en gered worden) belangrijk is. Toen we uiteindelijk in Oudega aankwamen, was het café gesloten, maar met onze eigen hapjes en drankjes genoten we van de zon tijdens onze lunch. Die avond hadden we een goede groepsevaluatie van de gebeurtenissen van die dag; we hebben allemaal iets geleerd van de reddingen. Notitie aan mezelf: oefen meer reddingen bij wind en golven.
Donderdag (19 km) Op donderdag waaide het nog steeds hard en gingen drie van ons het water op, terwijl de anderen te voet of op de fiets gingen. We kozen een route met het minste risico, waarbij we schuin door de golven sneden en vervolgens langs de rietoevers gingen. Langs de oevers vervolgden we onze weg naar Woudsend, waar we in de zon genoten van een lekker kopje thee met gebak tussen de vele buitenlanders. Op de terugweg namen we een iets moeilijkere route met de wind en golven van links, maar alles ging goed en we waren ruim op tijd terug voor een lekker diner in het plaatselijke restaurant – hoewel iemand hen moet vertellen wat tiramisu is! Notitie aan mezelf: neem de volgende keer mijn eigen dessert!
Vrijdag (11 km) Onze laatste dag in Friesland, en een kans om de demonen van woensdag te verdrijven. De voorspelde windkracht 4 Bft is een redelijke 3 Bft geworden, dus we vertrokken voor een comfortabele ochtend. Het ging goed, maar we hielden de wind en de golven goed in de gaten en bleven waar mogelijk in de luwte van het riet. We bezochten de Flakke Brekken opnieuw, maar dan in de tegenovergestelde richting – het was alsof we op een andere planeet waren vergeleken met twee dagen ervoor! Notitie voor mezelf: sluit een vakantie altijd af met een hoogtepunt 🙂
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Friesland – 5 notes to self (1-5 Sept ‘25)
Text: Mike Photos: Mike
Monday (11 km) What a joy to see the waters of the Fluessen again, dancing with the wind. After putting up our tents we moved out with a 3-4 Bft southerly breeze. We took it easy, letting people get used to the wind – head wind was fine, but from the side took a bit of getting used to for some. Then we turned around and practised some surfing on the little waves back to the camp. Note to self: so much water is great, make sure to do something like this next year too!
Tuesday (38 km / 42 km) Starting an hour earlier than normal, we again set out into a headwind, about 4 Bft from the south west. This was the day for a long trip, target IJsselmeer for those with more experience. Halfway along the Fluessen we crossed to the leeward side and made better speed till we stopped for a break. While chatting there the clouds opened and we got really wet. If we’d been in the kayaks we wouldn’t have got as wet!
At the lock at Stavoren we split into 2 groups, 2 people going on the the IJsselmeer and 3 keeping inside the dykes. Over the IJsselmeer we had the wind in our backs and reached 14+ km/h a number of times on the waves. At Hindelopen we went through the manual lock, having to pay our toll to the lock keeper, into his clog on a fishing rod. Odd that there was no notice of payment before you went in, but we certainly had to pay to get out! Note to self: always take some coins to pay the lock keeper!
Wednesday (23 km) With 2 additional kayakers in the group we set out into a 4 Bft – with gusts of 5 Bft – from the south. All went well to the beautiful little city of Workum (4.500 inhabitants, 86 national monuments) where we stopped for coffee and cake. From there we proceeded to the next café at Oudega, trying to keep to the leeward bank.
But on the Flakke Brekken with wind and waves in our backs we suddenly had to rescue 2 of the group. The first was quickly back in his boat, but the second took longer; the waves kept filling the kayak and turning the kayak into the wind was a herculean task. Eventually with 2 rescuers he was back in his boat and after a short tow we regrouped and went on our way. I had clearly underestimated the waves on the Brekken, being south westerly the waves at the end of the lake were much larger than expected, even though the reach was only about 2-3 km. Coupled with a few less experienced paddlers it was asking for trouble. But it shows that practising rescues (rescuing and being rescued) is important. When we eventually got to Oudega the café was closed, but having own eats and drinks we enjoyed the sunshine during our lunch. That evening we had a good group evaluation of the days events, we all learned something from the rescues. Note to self: practice more rescues in windy and wave conditions.
Thursday (19 km) On Thursday the wind was still strong and 3 of us set off on the water while the others set off on foot or bike. We set a route with the least risk, slicing through the waves at an angle before cutting back along the reed banks. Hugging the banks we made our way to Woudsend and a good cuppa with cake in the sun among many foreigners. On the way back we took a slightly more difficult route with the wind and waves from the left, but all went well, and we were back well in time to go for a good dinner at the local restaurant – although someone needs to tell them what tiramisu is! Note to self: take my own dessert next time!
Friday (11 km) Our last day in Friesland, and a chance to expel the demons of Wednesday. The forecasted wind of 4 Bft has TGIF’d and is now a reasonable 3 Bft, so we set out for a comfortable morning. The going was good but we still kept an eye on the wind and waves, keeping to the lee of the reeds where we could. We revisited the Flakke Brekken, but in the opposite direction – it was as if were on a different planet compared to 2 days before! Note to self: always end a holiday on a high note 🙂
Tekst: Bouwien Rijbroek Foto’s: Mike 14 deelnemers
Verzamelen bij het clubhuis om zowel de trailer, als ook 2 auto’s te voorzien van zee kajaks en toebehoren. Na het vastbinden en uitleg van Harm richting het strandje bij de Van Brieneoordbrug. Voor mij de eerste keer op groot water. Om 19:00 uur is iedereen klaar om in lijn over te varen naar de zuidzijde van de rivier. Raar en toch wel een beetje spannend om bij het draaien van de boot ineens opgepakt te worden door de stroming en zonder enige moeite met meer dan 10 km per uur onder de Van Brieneoordbrug door te peddelen. Na een korte drinkpauze, varen we op het getij mee langs de hoge woontorens richting Lek en Noord.
We zien de mooie kerktoren van Krimpen aan de Lek in de verte, voor we weer in lijn oversteken naar de noordkant.
Een klein stukje aanzetten voor kentering van het getij, maar dicht langs de kant valt de stroming mee. Daarna genieten van de ondergaande zon.
Wat voel je je klein als je de brug steeds groter ziet worden. 2 uur later, na een heerlijke tocht van 12 km zijn we weer terug bij het strandje. Mijn eerste kennismaking met groot water smaakt naar meer.
Harm, dankjewel voor het organiseren en de planning.
Om 6:45 op het water om in konvooi te varen via twee stopplaatsen naar de IJhaven, samenkomst van zo’n 350 kano’s. In de IJhaven hadden de kano’s één uur lang het exclusieve recht de tallships al varend te bewonderen, en ook enkele marineschepen waaronder een duikboot.
Op de terugtocht bij het Centraal Station zijn we afgebogen van de groep en zijn we de grachten van Amsterdam gaan verkennen. Eigenlijk is dat nog mooier dan in een rondvaartboot, je kunt zelf je koers bepalen. Zondagmorgen was het opvallend rustig.
De Hinderplaat is gesitueerd voor de kust van Rockanje en Oostvoorne en onderdeel van een Natura 2000 gebied met beperkte toegankelijkheid. Je zou ook kunnen zeggen dat het een “Waddeneiland” is in de baai bij de Maasvlakte. Iede en ondergetekende deden deze tocht onder uitstekende omstandigheden, weinig wind (Bf 2) en onder een blauwe hemel vergeven met schaapjeswolken.
De natuur op de plaat was zeer levendig. Meeuwen, foeragerende visdiefjes en sternen, bergeenden, aalscholvers…. en zeehonden. Geschat hebben we zo’n 250 robben gezien. We bleven buiten de gele markeringen op zo’n 200 meter afstand. Zodra ze ons zagen, schoot een cohort robben met veel gespetter de zee in. Het was een overweldigende ervaring om ze rondom de boot te zien verschijnen met hun nieuwsgierige kopjes.
Na de zeehondjesshow zijn we op een verlaten strand op de Maasvlakte II een kopje koffie gaan doen, vervolgens retour Stellendam.
Dit was geen officiële tocht, maar wil het met jullie delen als een warmmaker voor later dit jaar, wellicht volgend jaar. Onder vergelijkbare omstandigheden is het een fraaie introductie voor varen op open water. Als je met de Maas vertrouwd bent kun je meedoen.
Als trailer voor die tocht en om te proeven wat het is, kun je bijgaand filmpje bekijken. Op robbenjacht gaan is natuurlijk altijd attractief:
Ruim twintig leden vieren zondag 22 juni de 93ste verjaardag van de club met de Jubeltocht – de derde editie sinds de fusie. Dit keer naar Delfshaven. Perfect kanoweer, zonnig met wolkjes en een verkoelend windje op het menu. We hebben er zin in.
Organisator Joris geeft een korte briefing en rond 10 uur gaat de 18 kilometer lange tocht van start. Geschikt voor alle niveaus en een mooie manier voor kennismaking tussen nieuwe leden en oude rotten. Na het eerste obstakel, Sluis Kralingseverlaat, gaat de tocht westwaarts naar de Bergsluis. De timing blijkt perfect, de sluis gaat net open voor het schutten.
Vervolgens is het bikkelen en met een straf tegenwindje naar de Van Nelle Fabriek. Daar stapt nog een aantal leden in de kano voor de korte variant van de tocht. Ruim een half uur later wordt, tijdens een verfrissende regenbui, de Aelbrechtskolk aangetikt. En dan weer terug, op naar de taart, want wie jarig is trakteert.
Die wordt geserveerd bij de Van Nelle Fabriek door de andere organisatoren Mike en Ella. En smaakt dubbel zo lekker na zo’n inspanning. Dan buffelen huiswaarts met de wind in de rug. Rond 3 uur is iedereen weer terug voor het verjaardagsfeest. Heerlijke hapjes, zomerse cocktails, maar vooral een grote jubel voor Ella, Mike en Joris voor de organisatie van deze mooie dag.
Het mixen van de Aperol Spritz cocktails was een kolfje naar de hand van Friede. “Niet moeilijk: vul het hele glas met ijs, dan een deel Aperol erbij en prosecco toe en eventueel een beetje bruiswater. Als slotstuk een schijfje sinaasappel of meloen als garnering. Proost!”
De veenplassen en poelen ten zuiden van de lijn Amsterdam-Haarlem zijn vrijwel allemaal ingepolderd, behalve de Westeinderplassen. Een grote plas, met aan de noordkant een netwerk van kleine eilandjes. Die werden gebruikt voor met name de teelt van seringen maar zijn ondertussen overgegaan in particulier bezit voor recreatieve doeleinden.
Begin en eindpunt bij het surfstrandje naast de watertoren. De wind was BF4. Besloten werd met tegenwind in de luwte van de zuidzijde van de eilandjes driekwart van het meer af te zakken. We vonden een perfecte lunchplek op een scoutingterrein. Vandaar dirigeerde Harm ons kriskras door de eilandjes. Onderweg jachthavens, maar toch nog opvallend veel akkertjes met seringenteelt.
Bij WSV-Nieuwe Meer Aalsmeer werden we naar een lage steiger geleid door de havenmeester voor een pauze.
In de serie veenplassen was dit na de Nieuwkoopse- en de Kagerplassen de derde plas die we de afgelopen 18 maanden hebben verkend.
De kampeerspulletjes stonden al dagen klaar, het hemelvaartweekend gaan we naar Ameland. Met windkracht 5 aanzwellend naar 6 moesten we woensdagavond besluiten de trip af te blazen. Omdat dit voor ons de eerste Waddenzee ervaring zou worden was dit een verstandige beslissing.
Als een lapje voor het bloeden hebben we ons getrakteerd op een stevige Biesbosch tocht op Hemelvaartsdag. Vertrek vanaf de Spieringsluis, door de Jantjesplaat op weg naar de Amer. Op de rivier windkracht 4 in de rug. Het kind in ons maakte dat we gingen surfen. Prachtige ervaring om mee te maken. Lunch op het fraaie strandje van het Gat van de Kerksloot. Om de Noorderplaat retour naar het beginpunt. Allemaal voldaan terug naar de club.
De leukste Maastocht gaat toch vanaf de Brienenoord, door het centrum van Rotterdam naar het quarantaine-strandje. Het perspectief op de stad, noord en zuid, is verrassend, onder de bruggen kan het water lekker woelig zijn en alle landrotten zwaaien vrolijk naar je.
Eind april had Mike een groep van acht Rotterdammers en acht leuke gasten uit heel het land op sleeptouw. Stroom mee, zon op de kop en als extraatje een lusje door het Boerengat, de Oude Haven en de Leuvenhaven. Watertoerist in (eigen) stad, een feestje!
